این کمدی مضحک از یانچو، مشابه آثار قبلی او، درباره زمانه ما و درباره مرگ است. پپه با خانواده‌ای از مافیا وصلت می‌کند که پدرزن در آن غرق در پول است. آن‌ها در یک سرمایه‌گذاری مشترک، اولین شرکت سهامی خاص زندان مجارستان را تأسیس می‌کنند؛ جایی که منوی غذا وجود دارد، زندانیان در واقع ساکن آنجا هستند و مکانی را برای اعدام کسانی که داوطلب خودکشی هستند تجهیز می‌کنند. مشخص می‌شود که اولین حلق‌آویز داوطلبانه باید روی پپه آزمایش شود. در سال ۱۸۰ میلادی، امپراتور مارکوس آئورلیوس در ویندووبونا در حال مرگ است و توسط عمو میکی و پسرش کورنل موندروتسو با ساقه کاه تغذیه می‌شود. کاپا مسئول ارتباطات است: او اصرار دارد که دروغ بگوید، دروغ و باز هم دروغ. علاوه بر این، چندین نفر می‌میرند و زنده می‌شوند، می‌برند و می‌بازند، و بلای ملانکولی هنوز زنده است.

این بار کاپا و پپه در وهله اول اسیر جنگی هستند؛ محکومانی که به بیگاری گرفته شده‌اند، یهودیان، سربازان مجارستانی و سربازان آلمانی. یک بار قرار است اعدام شوند و بار دیگر خودشان باید اعدام‌ها را اجرا کنند. فیلم در اپیزودهایی تماشایی از این واقعیت می‌گوید که در بیش از یک قرن و نیم گذشته، ما مدام از جنگی به جنگ دیگر قدم برداشته‌ایم؛ اشغال و آزادی برایمان فرقی نداشته است، و چرا یهودیان نتوانستند نیروهای اس‌اس را اعدام کنند؟ قهرمانان ما در اطراف پادگان‌های مخروبه پرسه می‌زنند، سپس روی پل‌های پایتخت حدس می‌زنند که در حال حاضر ماهواره یا دوستان ابدی چه کسی هستیم. در کمد، میان شیشه‌های میوه کنسرو شده، استالین هنوز پنهان است. نویسندگان فیلم به دادگاه احضار می‌شوند و سپس در یک بیمارستان نمایشی منتظر رسیدن پایان هستند. یک خدمتکار سرباز شوروی فیلم را با نقل‌قولی از پیتر ناداس به پایان می‌رساند.

مسابقه پیشخدمت‌ها در میدان قهرمانان در اواخر دهه سی. کاپا و پپه با لباس پیشخدمت‌ها در ارابه برنزی مجموعه مجسمه‌های هزاره بیدار می‌شوند. آن‌ها در امتداد تفرجگاه دانوب رانندگی می‌کنند و روی بتن‌های هتل تخریب‌شده روندلا در بوداپست، درگیر یک تسویه‌حساب با پس‌زمینه سیاسی می‌شوند. در سالن ورزشی سوخته، پیشخدمت‌ها برای شام آخر تمرین می‌کنند؛ پپه و کاپا با سینی‌هایی در دست دور میز بزرگ چیده‌شده می‌دوند. در حین انجام این کار، پپه مدام فریاد می‌زند: «من بهترینم، من زیباترینم، من شاهم، من خدام...» در حالی که در قایقی روی دانوب نشسته‌اند، کشتی از کنار آن‌ها می‌گذرد و صدای آبشار نیاگارا، با عظمت و نفس‌گیر، در گوششان می‌پیچد. با هر مرگی، چیزی جدید متولد خواهد شد؛ همان‌طور که ساب بیس مانستر رپ می‌کند.

کاپا، پپه و مسی می‌خواهند یک قبرستان قطار بخرند تا یک قطار نوستالژیک راه بیندازند و پول زیادی به دست آورند. آن‌ها می‌خواهند سرمایه اولیه را از پدربزرگ بگیرند که با چمدانی پر از پول از آمریکا به خانه برگشته است. همه از مسی می‌خواهند که به پیرمرد نزدیک شود، چون او تنها کسی است که پیرمرد با او حرف می‌زند. اما مسی بیشتر درگیر این فکر است که فرزندی می‌خواهد، حالا از هر کسی که باشد، در حالی که پپه حسادت می‌کند. پسر ادعایی کاپا پیدا می‌شود که مافیا پشت اوست: آن‌ها هم تشنه پول پدربزرگ هستند. پس از تهدید و باج‌خواهی، سیب‌های سمی فرستاده می‌شوند که فقط یک طرف آن‌ها سمی است. در این میان، مردگان با صدای یک آهنگ زنده می‌شوند. در نهایت، هیچ‌کس موفق به گرفتن پول نمی‌شود، اما به هر حال فایده‌ای هم نداشت: همه پول‌ها تقلبی است. با این حال، مشخص می‌شود که مجسمه آزادی نابینا است.

در قبرستان خیابان کرپشی، سه گورکن درباره سرنوشت جهان تامل می‌کنند، سپس از این نقش خارج شده و در مجموعه‌ای از اپیزودها، نقش شخصیت‌های تیپیکال واقعیت معاصر مجارستان را بازی می‌کنند؛ ثروتمندان شکم‌گنده، ماجراجویان، قربانیان و روسای دنیای زیرزمینی. آن‌ها درام‌های کوتاه و پوچی از عشق، ازدواج، دوستی، نظم عمومی و امنیت قانونی را به نمایش می‌گذارند. نویسنده و کارگردان فیلم تمام مدت در میان آن‌ها قدم می‌زنند و به بازی‌هایشان می‌خندند. داستان‌هایی که از قبرستان شروع شده و به همان‌جا ختم می‌شوند، درباره اجتناب‌ناپذیر بودن مرگ هشدار می‌دهند. نویسنده و کارگردان (گیولا هرنادی و میکلوش یانچو) با خردمندی با مرگ دوست می‌شوند.